Dick Schievels

Dick Schievels (1952) studeerde en werkte tot 1988 aan de Universiteit van Amsterdam (psychologische functieleer met specialisatie neuropsychologie). Van 1988 tot 1991 volgde hij een opleiding tot informatica-intermediair. Vanaf 1991 was hij eind- en hoofdredacteur van diverse vakbladen op het gebied van de informatietechnologie. Op dit moment is hij werkzaam bij Array Publications in Alphen aan den Rijn. Hij is daar hoofdredacteur van Database Magazine en Business Process Magazine.

Als je kijkt naar de aanzwellende stroom berichten over cloudcomputing de laatste tijd, dan zou je haast verleid worden te denken dat vrijwel de hele wereld tegenwoordig aan het virtualiseren is geslagen. Dat is natuurlijk nog maar zeer ten dele waar. Elke nieuwe ontwikkeling volgt nu eenmaal Gartners ‘hype cycle’ (wat een ontdekking toch) en daarvan leren we dat de tijd die een nieuwe technologie nodig heeft om tot volwassenheid te komen, over het algemeen veel en veel langer blijkt te zijn dan de oorspronkelijke hype doet vermoeden. Dat neemt echter niet weg dat virtualisatie voor veel netwerk- en systeembeheerders wel degelijk prioriteit nummer één aan het worden is.

Dat heeft op zijn minst drie oorzaken. Ten eerste komt dat natuurlijk door de schoonheid en de potentiële mogelijkheden van de technologie zelf. Welke beheerder gaat nu niet watertanden bij een perspectief van een stuurhut waarin hij straks met een paar drukken op de knop zijn hele operationele infrastructuur met de maan mee de wereld rond kan sturen? Een virtuele wereld waarin hij naar hartenlust kan schuiven met actieve en passieve VM’s als waren het schaakstukken in een simultaanseance tegen honderd onzichtbare tegenstanders tegelijk, die een voor een van het bord worden gekegeld? Ten tweede komt dat door de spannende tijden die we op dit moment beleven op productgebied, met belangrijke nieuwe releases van VMware, Citrix en Microsoft. Maar het komt – ten derde – ook en vooral doordat met de komst van steeds meer nieuwe virtualisatietechnologieën de rol van vrijwel iedere beheerder ter discussie komt te staan.

Neem als klein voorbeeld de virtuele switch die nu opduikt in de ESX-server. Wie gaat die beheren? De serverbeheerder, roept de een, want hij zit tenslotte in de server. Nee, zegt de ander, die functionaliteit hoort toch echt bij de netwerkbeheerder thuis.

Hoe dit pleit ook wordt beslecht, de nieuwe virtualisatietechnologie zorgt er in ieder geval voor dat de netwerk- en systeembeheerder voor het eerst in hun leven gedwongen worden met elkaar te gaan praten. Daar zal niet iedere beheerder direct blij mee zijn. Maar als men uiteindelijk ervaart dat virtualisatie ervoor zorgt dat ook de mens veel flexibeler en efficiënter kan gaan werken, dan wordt de rol van iedere beheerder er alleen maar leuker op, ben ik bang!