LAN Magazine Blog http://www.lanmagazine.nl LAN Magazine Blogs RSS (c) Array Publications <![CDATA[Ander parcours!]]> De woonwerkreis vanaf mijn huis in de Amsterdamse Jordaan naar het kantoor van onze uitgeverij in Alphen aan den Rijn begint altijd met een aangename fietstocht eindigend bij het Centraal Station. Soms rijd ik over de grachten, soms door een van de aangenaamste winkelstraten van Amsterdam, al naar gelang mijn gemoed.

Ik doe dat nu al ruim zeven jaar, gemiddeld een keer of vier per week en parkeer mijn fiets ál die zeven jaar vrijwel áltijd tegen dezelfde boom. Slechts een enkele keer, als twee andere snoodaards ‘mijn boom’ geheel in bezit hebben genomen, moet ik uitwijken naar de boom die ernaast staat. Tót voor kort.

Twee maanden geleden was mijn fiets voor het eerst verdwenen. Ik kwam er snel achter dat hij niet gestolen, maar ‘gelukkig’ door de gemeente losgeknipt was, met als reden dat het in Amsterdam nu eenmaal bij wet verboden is je fiets aan gemeente-eigendom vast te maken. Goed, met de bus naar de AFAC, de Amsterdamse Fietsen Afhaal Centrale, ergens tussen Sloterdijk en IJmuiden, 10 euro betaald, nieuw slot gekocht (60 euro) en de volgende dag gewoon weer aan die boom gezet natuurlijk, want waar moet je hem anders plaatsen in de buurt van het CS in Amsterdam. Zal wel een soort van vergissing zijn geweest, was mijn gedachte. Tot voor vijf dagen geleden.

Weer weg dus! Dit keer luidde de nadere motivering voor het meevoeren en opslaan ‘hinderlijk langs de weg’. U begrijpt: ik ga die strijd niet voeren. Bovendien zie ik in dat het fietsprobleem beheersbaar moet blijven en ben ik van mening dat de fietsenpolitie voor het grootste deel heel goed werk verricht. Ik ben dus subiet op zoek gegaan naar een plek in een rek en tot mijn verbazing kon ik achter het station, vlak naast de aanlegsteigers van de veerponten naar Noord, nog terecht ook. En het grote voordeel? Ik rijd voor het eerst in zeven jaar weer eens een geheel andere route. Interessant toch, hoe een slechts kleine verandering in parcours tot een relatief grote verandering van de beleving van de woonwerkreis kan leiden.

Dit alles ter inleiding op de aankondiging dat ook in mijn werksfeer een kleine verandering in het parcours gaat plaatsvinden. Zoals u wellicht heeft meegekregen zijn wij gefuseerd met HUB (Haarlems Uitgeef Bedrijf). Dat had ook een netwerktijdschrift, NetOpus, dat vanaf volgende aflevering in LAN Magazine wordt geïntegreerd. Mijn nieuwe collega afkomstig van HUB, Onno Louwen, gaat over die nieuwe, met NetOpus geïntegreerde LAN Magazine de scepter zwaaien. Ik hoop dat hij het met verve doet. Dat het maar een mooi blaadje mag worden Onno. Heel veel succes!


Dick Schievels
 

]]> Thu, 01 Sep 2011 15:45:25 GMT <![CDATA[Stap terug!]]> Twee jaar geleden in de zomer van 2009 had ik een gesprek met Hans Brouwer, directeur Benelux van Salesforce.com. Hij stelde onder meer vast dat de CIO van toen vaak meer een Chief Infrastructure Officer was dan een Chief Information Officer. Cloudcomputing gaat dat veranderen, voorspelde hij. De ‘I’ in CIO zou in de nabije toekomst meer en meer staan voor ‘innovation’, het aanbieden van innovatie aan het primaire bedrijfsproces ten behoeve van de business of de gebruiker.

Onlangs sprak ik Hans Brouwer op een bijeenkomst van Salesforce opnieuw en mijn voor de hand liggende eerste vraag was of wat hij toen voorspelde zich nu ook echt aan het voltrekken is. Ja, was onomwonden zijn antwoord. “CIO’s worden steeds minder huiverig voor de cloud. Ze zien dat het beheer van IT-infrastructuur weliswaar belangrijk is, maar niet doorslaggevend voor het onderscheidend vermogen van hun bedrijf. Door de applicaties die zij aan de medewerkers ter beschikking stellen en de selfservicecapaciteiten die zij aan de klanten verschaffen, kunnen zij er daarentegen voor zorgen dat hun bedrijf zich wél kan differentiëren. En in de kern van de zaak gaat het altijd maar om één ding: hoe kan IT de business meer waarde leveren.”

Duidelijke taal van een man die meent dat de IT-markt de afgelopen twee jaar drastisch veranderd is. Na een periode waarin veel grote IT-partijen zo lang mogelijk de oogkleppen hebben opgehouden, is de markt volgens hem nu om. Cloud is geaccepteerd en cloudcomputing is zelfs een voorwaarde geworden om succesvol je business te kunnen runnen, stelt hij.

Ter onderbouwing van die stelling verwijst Brouwer naar de omzetcijfers van zijn bedrijf. Die zijn de afgelopen twee jaar ruwweg verdubbeld. Was Salesforce in 2009 nog een één-miljard-dollar-bedrijf, dit jaar gaat het bedrijf naar verwachting meer dan twee miljard dollar omzetten. En dat is puur cloud, benadrukt hij. “Er is niets dat je zelf nog hoeft te installeren.”

Er is weinig tegen Brouwers observaties in te brengen. Zowel in het bedrijfsleven als de consumentenwereld komt ‘IT uit de muur’ stapje voor stapje steeds dichterbij. Dat is voor velen een zegen en een teken van technologische vooruitgang. Voor anderen betekent dat echter dat ze technisch gezien juist een stap terug moeten doen, omdat hun functie steeds meer vereist dat ze de techniek ook los kunnen laten. Heeft u die stap terug al gemaakt?
 

Dick Schievels
 

]]> Wed, 22 Jun 2011 12:09:15 GMT <![CDATA[De tijd dringt]]> De adressen zijn op, de bron is leeg. In booming landen als China en Brazilië zal het nu echt niet lang meer duren voordat het definitief is afgelopen met IPv4. Die zullen uit de nood geboren voor een groot deel straks IPv6-only zijn. En Chinees of Portugees leren helpt dan echt niet meer. U zult uw netwerk ook naar IPv6 moeten opwaarderen, wilt u nog met ze kunnen praten. Doen dus en snel een beetje.

Neemt u een voorbeeld aan SURFnet. Die jongens zijn al meer dan tien jaar 'dual stack', zoals u elders in dit nummer kunt lezen, en hebben al zes netwerken van de volgende generatie achter zich. Dat geknutsel met dingen als NAT moet nu toch echt een keer afgelopen zijn. De tijd dringt!

Het feit dat er al geruime tijd levendige handel wordt gedreven in IPv4-adressen, zegt mij ondertussen genoeg. Als Microsoft miljoenen over heeft voor IPv4-adressen, moet toch ook bij u een bel gaan rinkelen?

Gelukkig, zo vernam ik bij SURFnet, zaten hun IPv6-workshops het afgelopen jaar propvol. Het begint nu dus eindelijk hier en daar te leven. Als u nog niet precies weet hoe dat nieuwe protocol in elkaar steekt, pak dan nog even die LAN Magazine van een jaar of vijftien geleden uit de kast. Ik heb hem er laatst nog even op nageslagen. Nog niets aan actualiteit verloren, dat verhaal.

Het klinkt misschien allemaal een beetje belerend, en ik had toen ook niet verwacht dat we zo inventief zouden zijn dat we anno 2011 nog steeds wegkomen met IPv4, maar wees nu toch eindelijk verstandig en boek ook dit jaar nog ergens zo’n IPv6-workshop.

Ik begrijp, het is geen Jaar 2000-probleem. Toen wisten we tenslotte zeker dat als we niet voor die tijd de juiste maatregelen zouden nemen er kerncentrales tot stilstand zouden komen en vliegtuigen vliegend ten onder zouden gaan. Toen waren we wél op tijd, omdat we een duidelijke deadline hadden...

Die deadline is er nu niet, maar denkt u niet dat-ie maar onbeperkt vooruit kan worden geschoven. De adressen zijn op, de bron is leeg. De tijd dringt echt!

Dick Schievels
 

]]> Wed, 18 May 2011 11:59:06 GMT <![CDATA[Hostingmarkt]]> De hostingsector in Nederland worstelt met een cowboyimago. Daarom is vorig jaar de Dutch Hosting Provider Association (DHPA) opgericht. Dat schreef mijn collegahoofdredacteur Eric van der Steen in februari 2008 in zijn blad Storage Magazine.

Sinds die tijd is er wel het een en ander veranderd. De genoemde DHPA telt tegenwoordig twintig leden en er heeft een zekere consolidatie plaatsgevonden, maar de markt is nog steeds sterk gefragmenteerd, zoals het interview in dit nummer met DHPA-voorzitter Jan Willem des Tombe, tevens directeur van hostingprovider IS Group, duidelijk maakt.

Zelfs Des Tombe heeft anno 2011 nog steeds geen helder beeld van hoe de hostingmarkt precies in elkaar steekt. Dat is ook de reden dat de DHPA ons begin dit jaar een grootschalig onderzoek onder Nederlandse hosters in het vooruitzicht stelde. In het betreffende persbericht lezen we dat het onderzoek, Hosting Survey 2011, inzicht moet bieden in de laatste ontwikkelingen op de Nederlandse hostingmarkt. Blauw Research uit Rotterdam is verantwoordelijk voor de onderzoeksopzet en accountantskantoor Mazars, een van de zogeheten 'endorsers' van de DHPA, voert het onderzoek uit.

De resultaten zullen in maart 2011 beschikbaar zijn, zo beloofde de DHPA. Dat blijkt echter een iets te optimistische inschatting te zijn geweest. Naar het zich nu laat aanzien, wordt het op zijn vroegst april, zodat we er in dit nummer nog geen samenvatting van kunnen presenteren.

Ter voorbereiding van het onderzoek kwamen op 16 december 2010 de endorsers van de DHPA bijeen voor een rondetafelconferentie. Vooruitblikkend werd de verwachting uitgesproken dat voor het leeuwendeel van de hosters die puur servercapaciteit bieden, in de huidige vorm geen bestaansrecht meer zal zijn.

"Tijdens de rondetafelconferentie hebben we een aantal kansen en bedreigingen geformuleerd die belangrijk zijn voor Hosting Survey 2011", zegt Des Tombe. "Met de uitkomsten kunnen we een gerichte strategie voor de sector ontwikkelen. Bedreigingen zijn bijvoorbeeld kortetermijndenken, de lappendeken van datacenterclouds, het gebrek aan kennis, samenwerking en interoperabiliteit, en teveel praten vanuit de techniek. Kansen zijn er genoeg. Bedrijven kunnen veel voordeel halen uit clouddiensten. Over vijf jaar is 75 procent van de wereldwijd vierhonderd miljoen fysieke desktops gevirtualiseerd. Als we de slag van serververkoper naar serviceverkoper kunnen maken, dan voorspel ik een grote toekomst voor de hostingmarkt. Zij die deze slag niet weten te maken, zullen het erg moeilijk krijgen."

Vertaald naar het jargon van collegahoofdredacteur Eric van der Steen betekent die laatste opmerking zoiets als: die cowboys vliegen in de hostingrodeo als eerste van hun paard!

Dick Schievels
 

]]> Thu, 14 Apr 2011 10:59:07 GMT <![CDATA[De ideale opslag]]> Het is de sleutel tot wat achter ons ligt, de herinnering. Maar alles wat we tot nu toe hebben opgeslagen, zal ooit vergeten zijn. Een kwestie van verstrijken. Wat ik mij nu opeens herinner? Dat ik op een zondagochtend, geen mens op straat, met een spiegeltje de zon op de muur liet spelen. De muur was van baksteen, de herinnering eraan slechts een rimpel in de tijd.

Mensen die mij anders kennen, kunnen zich maar moeilijk voorstellen dat ik als driejarige door de leidster van de peuterspeelzaal bij ons in de buurt, werd herkend als opslagtalent. Ze had er een goed oog voor want als er iemand was die de houten speelblokken op ordelijke en efficiënte wijze in de bijbehorende kist wist te bergen, was ik het wel.

Ordelijk en efficiënt zijn twee essentiële kenmerken van een ideale opslag. Maar er zijn er natuurlijk meer. Zo moet een ideale opslag bestand zijn tegen allerlei onheil van buitenaf. Als het om gedigitaliseerde informatie gaat betekent dat, dat van elke eenheid informatie minimaal één kopie op een locatie elders wordt ondergebracht. Naast deze bewuste verdubbeling van de benodigde opslagruimte wordt alle onbewuste redundantie ófwel weg gefilterd of met behulp van slimme compressietechnieken zo goed mogelijk gecomprimeerd.

Wat privé moet blijven wordt verder natuurlijk in een aparte kluis gestopt. Wat we vaak nodig hebben ligt vooraan en wat jarenlang onaangeroerd in de kast blijft liggen, wordt op gezette tijden opnieuw gewogen… De ideale opslag: het is het punt waar alle storagetrends ooit samenkomen. Ook dat is slechts een kwestie van tijd.

In dit LAN-themanummer worden de laatste opslagtrends in kaart gebracht. Het is daarbij nuttig de bovengeformuleerde kenmerken van het ideale opslagsysteem bij de hand te houden. In hoeverre brengen in storageverband veel gebruikte, maar relatief abstracte begrippen als virtualisatie, cloudopslag en consolidatie het ideale opslagsysteem nu echt dichterbij? Wat stellen modetermen als ‘data-déduplicatie’ en ‘thin provisioning’ nu eigenlijk werkelijk voor en – nog belangrijker – wat zien we daarvan terug als we de laatste trendy cloudopslagproducten aan een wat meer inhoudelijke inspectie onderwerpen?

In het ideale geval leidt de in dit nummer geboden informatie tot uitbreiding van de opslag in uw bovenkamer. Maar we zetten op zijn minst in op déduplicatie en thin provisioning van de kennis in uw hoofd.

Dick Schievels
 

]]> Mon, 21 Mar 2011 15:06:56 GMT <![CDATA[ADC-opmars]]> Begin 2009 schreef Mark Fabbi van Gartner een onderzoeksrapport met als titel ‘Load Balancers Are Dead: Time to Focus on Application Delivery’. Hij trekt daarin aan de bel omdat hij op grond van vragen uit de markt constateert dat heel veel bedrijven zich maar blijven doodstaren op loadbalancing, totaal voorbijgaand aan de beschikbare technologie op gebied van application delivery, waarmee die oorspronkelijk relatief eenvoudige loadbalancers intussen waren verrijkt. Die nieuwe ADN-technologie werd in heel veel bedrijven gewoon niet goed genoeg begrepen, is kort samengevat zijn diagnose van deze gemiste kans.

De oorzaak was tweeledig. Aan de ene kant deden de nieuwe leiders die zich op dit gebied manifesteerden (bedrijven als F5 en Citrix) te weinig hun best hun technologie en de mogelijkheden ervan aan de man te brengen. De tweede oorzaak was dat de moderne application delivery controllers aangrepen op diverse segmenten van de verzuilde IT-organisatie, waardoor de in de ADC’s ondergebrachte functionaliteit letterlijk tussen de IT-afdelingen in belandde.

We zijn nu twee jaar verder en uit een interview dat ik had met de nieuwe salesdirector in de Benelux van F5 (vanaf pagina 12) komt naar voren dat ondanks de toenemende bewustwording van de mogelijkheden van de moderne ADC’s op beide terreinen nog het nodige werk moet worden verzet. We moeten nog veel meer laten zien wie we zijn en wat we doen, is zijn credo. Daarnaast brengt hij met F5 binnen de bedrijven bewust de mensen van de ontwikkel- en de netwerkafdeling bij elkaar, omdat zijn mensen in de praktijk merken dat die vaak nog volledig langs elkaar heen werken en elkaar soms zelfs nog nooit blijken te hebben ontmoet.

Toch kan al met al worden geconcludeerd dat vergeleken met twee jaar geleden de ADC’s duidelijk aan een opmars bezig zijn en de kennis en kunde op gebied van application delivery networking substantieel is toegenomen, al blijven de echte experts nog dun gezaaid.

Een van die experts wisten we gelukkig voor u te traceren. Zijn naam is Sake Blok en we spoorden hem op aan de hand van een persbericht over een gewonnen iRule-wedstrijd. Wat dat precies inhoudt en met wat voor soort problemen een man als Blok in zijn dagelijkse werk wordt geconfronteerd, leest u vanaf pagina 16. Ik dicht ondertussen de ADC nog een veel grootsere toekomst toe dan ooit werd gedacht!


Dick Schievels

]]> Thu, 03 Feb 2011 13:29:26 GMT <![CDATA[Cloud Expo NL!]]> De eerste Cloud Expo NL zit erop en naar de eerste reacties van zowel bezoekers als standhouders te oordelen, was het een succes. Ook het begeleidende Cloud-congres werd goed bezocht. Zelf vond ik de presentaties die ik bijwoonde enigszins wisselend, maar gemiddeld was het niveau vrij hoog.
        
De eerste dag werd geopend met een ijzersterke keynote van Peter Hinssen, CEO van Across Technology, maar dat zal voor diegene die hem al eens hadden meegemaakt geen grote verrassing zijn geweest. Uit de praktijkcases van Avanada die ik vervolgens kreeg voorgeschoteld, kwam het interessante gegeven naar voren dat cloudcomputing niet in alle aspecten altijd goedkoper blijkt te zijn dan een 'on premisse'-oplossing, zoals zo vaak wordt gesuggereerd. Wel wat beheer en onderhoud betreft maar zeker niet in de planningsfase van zo'n migratieproject. En uit de keynote gehouden door Theo Staats en collega van Deloitte Consulting kwam weer eens duidelijk naar voren welke risico's er allemaal vastzitten aan het in zee gaan met een leverancier van clouddiensten. Als je de kleine lettertjes in de voorwaarden echt eens zorgvuldig leest, wat zelden gebeurt in de praktijk van alledag, dan kom je er achter dat het gros van de dienstenleveranciers eigenlijk zegt: we leveren u een dienst, maar we geven u geen enkele garantie dat die dienst ook goed gaat functioneren. Op SLA-gebied zal er dan ook nog het nodige werk verzet moeten worden, wil cloudcomputing echt gaan doorbreken in de komende jaren.

De tweede dag sprong van de dingen die ik gezien heb met name de keynote-presentatie van Walter Belmans 'Cloud Computing – Impact of Enterprise Demand on the Market' eruit. Als deze solutions manager van Cisco de zaken goed inschat - en hij legde goede argumenten op tafel - dan ziet onze cloudtoekomst er zeer hybride uit. Zelf kom ik overigens in de praktijk ook regelmatig tekenen tegen dat niet alles volledig richting cloudcomputing beweegt. Sterker nog: je ziet meer en meer dat iets dat is ontwikkeld als cloudservice op verzoek van bepaalde, vaak wat grotere partijen ook weer tot een aparte losse applicatie wordt omgebouwd.

Al met al was het dus een zeer geslaagde eerste Cloud Expo NL kunnen we concluderen. En als we één ding uit de congrespresentaties mogen afleiden, dan is het wel dat de toekomst van cloudcomputing zeker niet zo gladjes zal verlopen als door menig adept ervan vaak wordt betoogd.

Genoeg stof voor een volgende Cloud Expo, zou ik zeggen. De eerste intekeningen zijn al binnen. Tot volgend jaar!
 
Dick Schievels
]]> Tue, 21 Dec 2010 13:06:55 GMT <![CDATA[Virtualisatie in de praktijk]]> Virtualisatie is voor velen vaak een wat abstract, technisch onderwerp. Zelfs voor mij geldt dat. Ik ben dan ook altijd op zoek naar aansprekende voorbeelden die de schoonheid van de virtualisatietechniek in de praktijk enigszins aanschouwelijk kunnen maken. Ronddwalend op de onlangs in de Jaarbeurs gehouden Infosecurity.nl-beurs kwam ik weer eens zo’n aansprekend voorbeeld tegen.

Het betreft een combinatie van technologie van VMware en Imprivata. Het gaat om een VDI-oplossing waarvoor VMware zijn VMware View virtuele desktopinfrastructuur levert en Imprivata die aanvult met zijn OneSign-toegangstechnologie. Deze combinatie richt zich in eerste instantie op de veeleisende ziekenhuisomgeving waar flexibiliteit aan de gebruikerskant een extra grote rol speelt: veel mobiele, door het gebouw roamende gebruikers die vanaf elk willekeurig device snel toegang willen hebben tot onderzoeks- en patiëntgegevens.

VMware View vertolkt het concept van de zogeheten ‘follow me’-desktop, de desktop die als het ware met de persoon meeloopt. De dokter wandelt van plek naar plek en zijn desktop wandelt gewoon met hem mee, zonder dat hij een device met zich mee hoeft te dragen. Die virtuele desktop kan worden benaderd vanaf een variëteit aan clientapparatuur: gewone ‘dikke’ clients, mobiele clients of ultra dunne clients.

Met name in dit laatste geval heb je geen enkele intelligentie op het eindpunt en komt de authenticatie in de knel als je die op een enigszins geavanceerde manier wil inrichten met smartcardreaders of vingerafdruklezers. En dat soort oplossingen wordt graag gebruikt in de ziekenhuiswereld. Dat is het gat in de markt dat Imprivata tracht te dichten met zijn OneSign-oplossing.

Het mooie van dit soort op VDI-gebaseerde toepassingen is dat ze een middenweg vormen tussen enerzijds de centraliteit van beheer die je graag nastreeft en anderzijds de flexibiliteit die de gebruiker verlangt op zijn werkplek. Op dit moment wordt er in de ziekenhuisomgeving ook in Nederland dit soort oplossingen geïmplementeerd, verzekerde de man van Imprivata mij op Infosecurity.nl. Er was alleen nog geen praktijkcase waar men al mee naar buiten mocht treden.

Zodra die wel beschikbaar is, gaat uw hoofdredacteur zeker een keer buurten, want dit soort virtuele oplossingen moet zich natuurlijk eerst bewijzen in de praktijk.

Dick Schievels

]]> Thu, 25 Nov 2010 14:26:31 GMT <![CDATA[Mijlpaal]]> Een jaarlijks terugkerende beurs als Infosecurity.nl is een geschikt moment om de balans op te maken hoe het er voor staat met het vak. Wat zijn de meest opvallende trends op securityterrein? Een bezoek aan de beurs zal zeker en vast een antwoord geven. Wij vroegen Jozef Schildermans echter voorafgaand aan dit event alvast in kaart te brengen wat de belangrijkste recente ontwikkelingen zijn.

In de laatste jaren sterk gegroeide fenomenen als sociale netwerken en virtualisatie schieten gaten in de traditionele op bewaking van de netwerkperimeter ingestelde systemen, concludeert hij onder meer. Dat vraagt om een andere beveiligingsaanpak, waarvan overigens uw hoofdredacteur de afgelopen jaren op Infosecurity.nl al de eerste contouren zag ontstaan.

Schildermans formuleert ook vier beveiligingsuitdagingen voor 2011. Hoe gaan we om met de aanzwellende stroom consumentenproducten die de bedrijfsinfrastructuur penetreren? Hoe dichten we de securityzwaktes rond IP-telefonie? Hoe stuiten we de botnetterreur. En, als vierde, hoe wapenen we ons tegen malware die wordt geïntegreerd in hardware? Het zijn belangrijke en lastige securityvraagstukken voor de nabije toekomst. Op basis van recente ontwikkelingen in de hackersarena zou ik daar echter nóg een uitdaging aan willen toevoegen: hoe pakken we het opdoemende verschijnsel ‘elektronische oorlogsvoering’ aan?

Aanleiding is de berichtenstroom die eind september op gang kwam over Stuxnet, een worm die de gemoederen nogal bezighoudt, omdat van de kant van leveranciers van securitysoftware werd gemeld dat men met Stuxnet op een geavanceerd stuk sabotagesoftware is gestoten, waarmee we een nieuwe treurige ‘mijlpaal’ in de ontwikkeling van kwaadaardige code hebben bereikt. Het unieke zou hem volgens rapportage’s van onder meer Symantec en Kaspersky Labs zitten in het feit dat de malware zich specifiek richt op bepaalde controlesoftware van Siemens waarmee fabrieksprocessen worden aangestuurd. Uit het feit dat de worm vooral op systemen in Iran is aangetroffen meende men vervolgens zelfs af te kunnen leiden dat dit ‘cyberwapen’ uit politieke motieven is ontwikkeld om de Iraanse kernreactor in Busher te saboteren. De complexheid en bundeling van allerlei hackerstrucs doet Symantec in zijn W32.Stuxnet Dossier zelfs concluderen ‘the real-world implications of Stuxnet are beyond any threat we have seen in the past’.

Ik wil de ernst van dit vermeende cyberwapen niet bagatelliseren (in tegendeel zelfs), maar hoe harder er van de kant van antimalwareleveranciers op de trom wordt geroffeld, hoe wantrouwiger ik altijd word. Hetzelfde lot geldt tenslotte ook waarschuwers tegen gevaarlijke griepvirussen, zodra die commercieel verstrengeld blijken te zijn met de geneesmiddelenindustrie. Het wordt dan ook hoog tijd, zou je denken, dat er van overheidszijde in internationaal verband serieus wordt geïnvesteerd in onafhankelijk onderzoek en regelgeving om (eventueel in samenwerking met de industrie) deze opkomende vorm van elektronische oorlogsvoering uit te bannen of, als dat te hoog blijkt gegrepen, zódanig in te dammen dat de dreiging beheersbaar blijft.

Dick Schievels
 

]]> Mon, 01 Nov 2010 11:36:53 GMT <![CDATA[Elektronisch wereldbrein]]> Voor dit nummer reisde ik onder meer af naar het NOC van AMS-IX, de Amsterdamse Internet Exchange. Gewoon een kantoorpandje in Amsterdam, geen indrukwekkend controlecentrum mocht u soms dat beeld voor ogen komen, maar wel het centrum van een wereldwijd vermaard internet-exchangeknooppunt. AMS-IX opereert al vele jaren in de technologische voorhoede van sterspelers op internetgebied.

Bij AMS-IX dringt dan ook weer eens tot je door dat het mensdom met internet het achtste wereldwonder heeft geschapen. Wereldwijd wordt er gebouwd aan een elektronisch brein dat grote gelijkenis begint te vertonen met de structuur van onze eigen hersenen. Het is een netwerk van netwerken, met ontelbare zenuwbanen, circuits, knooppunten, geheugencentra en wat dies meer. En dat alles ingebed in een ecosysteem van sensoren en meetinstrumenten voor temperatuur, luchtvochtigheid en energievoorziening.

Net als ons eigen brein is het voorzien van een grote mate van redundantie en robuustheid door een overcapaciteit aan verbindingen en geheugencellen en net als in ons hoofd is er constant een alert afweersysteem aanwezig dat voortvarend ten strijde trekt als er kwaadaardige virussen binnendringen die levensbedreigend zijn. Ja ook internet leeft!

Dit netwerk van netwerken begint tevens steeds meer intelligent gedrag te vertonen in de vorm van zelfhelende stukjes infrastructuur. Maar natuurlijk zijn er ook grote verschillen. Zo wordt de groei niet belemmerd door fysieke restricties zoals in onze eigen schedels. Het internetbrein zal onbeperkt blijven groeien, een groei die pas tot stilstand zal komen als het licht in onze eigen ogen zal zijn uitgedoofd.

Net als bij ons dringt de vraag zich op door wie dit brein wordt bestuurd. Het is ondertussen zo complex dat het ondoenlijk is geworden het nog centraal te managen. Eigenlijk, lag ik vannacht in mijn bed te mijmeren, zou het een geest nodig hebben, een zelfbewustzijn dat kan genieten van zijn eigen bestaan. Ik wacht met spanning op het moment dat het Net begint te praten, want ik ben zeer benieuwd wat het ons dan te vertellen heeft.

Dick Schievels
 

]]> Mon, 01 Nov 2010 11:26:08 GMT